Hoop en genezing: het verhaal van een moeder over omgaan met diabetes type 1 als verzorger
Lindsey is de toegewijde moeder en verzorger van haar 9-jarige dochter Ava, die op vierjarige leeftijd werd gediagnosticeerd met diabetes type 1. Dankzij de Omnipod® 5 is Ava in haar vrije tijd druk bezig met cheerleaden, ballet, voetbal en viool spelen, terwijl Lindsey poëzie schrijft, blogt over haar rol als verzorger, aandacht vraag voor diabetes en zelfs met parlementsleden heeft gesproken over diabeteszorg. Je vindt ze op Instagram onder @Miss_T1d. Lees verder voor meer informatie.
De diagnose diabetes type 1 kan een overweldigende golf van emoties teweegbrengen. Alles wordt uitvergroot en gehaast. De urgentie van het behandelen van hypo’s contrasteert sterk met het geduld dat nodig is om te wachten tot de suiker effect heeft. Elke dag is onvoorspelbaar, en deze constante verandering kan emotioneel vermoeiend zijn.
Als moeder ben ik getuige van het stille gevecht van mijn dochter. Ik ga door met mijn dagelijkse routine, maar mijn geest is voortdurend bezig met de emoties van wat ik heb gezien en ervaren. De medische taken vloeien over in ons leven, waardoor we constant schakelen tussen de medische kant en het alledaagse. We proberen ervoor te zorgen dat deze taken onze avonturen niet overschaduwen, maar sommige dagen zijn moeilijker dan andere.
De hulpeloosheid die je voelt bij de diagnose van je kind gaat ontzettend diep. Je doorloopt een cyclus van verdriet, woede, bitterheid en weer terug naar verdriet, waarbij hulpeloosheid zich bij het geheel voegt. Het gevoel dat je dit probleem niet kunt oplossen is hartverscheurend. In het begin huilde ik vaak omdat ik niet in staat was om haar pijn of angst weg te nemen. Na verloop van tijd vonden we ons ritme, en zette ik mijn hulpeloosheid om in iets positiefs. Ik kan haar aandoening niet wegnemen, maar ik kan anderen iets leren en steun bieden aan pas gediagnosticeerde gezinnen.
Mijn hoop en dromen voor mijn kind werden verbrijzeld op de dag van de diagnose. Alles werd ingewikkeld, en mijn idee van haar toekomst was wazig. Maar na verloop van tijd vond ik nieuwe vrienden en een nieuw gevoel van vastberadenheid. Opmerkingen over dat ze "beperkt" is in het leven vanwege haar aandoening zijn ongegrond. Haar wereld is onbegrensd, en ze doet het geweldig.
Als vrouw voel ik me zowel sterk als zwak. Het moederschap en de zorg hebben me tot een zelfverzekerder en vastberadener persoon gemaakt. Het verdriet en de uitdagingen hebben me tot de beste versie van mezelf gemaakt. Als moeder, verzorger en vrouw sta ik voor verschillende uitdagingen, maar ik ga er goed mee om. Ik ben omringd door prachtige vrouwen, en ik hoop mijn dochter zo op te voeden dat ze de diepte- en hoogtepunten van het leven kan accepteren. We vieren met veel plezier de goede dagen en erkennen het verdriet dat altijd een deel van ons leven zal zijn.
Sommige ouders hebben met hun kind de grens tussen leven en dood ervaren. Wij kregen te horen dat nog twee dagen zonder diagnose fataal zou zijn geweest voor onze dochter. Over deze duistere waarheid wordt zelden gesproken, maar het heeft me een ijzeren vastberadenheid gegeven om door te gaan. We blijven niet hangen in dit hoofdstuk, maar we erkennen het probleem en proberen er niet door overweldigd te raken. We lopen op een dun koord tussen wat was en wat is, en balanceren constant tussen het verleden en het heden. Dit is het leven van een verzorger. En een moeder.