Het leven van een vader met diabetes

Omnipod®-ambassadeur David Van der Vloet deelt zijn ervaringen met het vaderschap terwijl hij leeft met de diagnose diabetes type 1 en vertelt hoe zijn dochters delen wat ze hebben geleerd over leven met diabetes… Lees verder voor meer informatie.

*David heeft een vergoeding gekregen om deze content te creëren

Als vader van twee jonge dochters is het leven allesbehalve rustig. Voeg daar een veeleisende baan en semiprofessionele race-ambities aan toe, en het wordt nog intensiever. Door werk, sporten, vrijwilligerswerk en de meisjes naar school en hun clubjes brengen, verdwijnt diabetes soms naar de achtergrond.

Toch is het er altijd. Op sommige dagen haalt mijn glucosespiegel me uit mijn ritme — waarden te hoog of te laag — en trek ik me terug in de slaapkamer om te resetten. Ik probeer niet bij de meisjes te zijn tijdens die momenten. Ik wil niet dat ze mijn humeurigheid ervaren, die wordt veroorzaakt door mijn glucosespiegel. Ik verlaat het huis ook nooit zonder snoep op zak. Natuurlijk weten ze dat, en ze weten me meestal snel te overtuigen om te delen. Laten we zeggen dat ik het snoep vaak moet aanvullen.

Gelukkig communiceren mijn continue glucosemonitor (CGM) en Omnipod® 5-systeem nu met elkaar, waardoor mijn diabetesbeheer intuïtiever aanvoelt. Ik kan mijn CGM-gegevens bekijken op mijn horloge, en aangezien de Omnipod 5-insulinepomp ermee is gesynchroniseerd, hoef ik vaak niet eens in te grijpen. Het systeem werkt gewoon op de achtergrond. Het is verbazingwekkend hoezeer dit soort technologie je slaap, je training, en alleen al je vermogen om een actieve vader te zijn, verbetert.

Deze automatisering geeft me gemoedsrust. Soms lijkt diabetes zo onbeduidend dat het bijna onzichtbaar is. Mijn dochters zien me zelden iets doen wat met mijn diabetes te maken heeft. Ze weten natuurlijk dat de pomp en CGM vervangen moeten worden, maar meestal doe ik dat ‘s avonds als ze slapen. En ik heb geluk dat erge pieken en dalen tegenwoordig zeldzaam zijn.

Maar kinderen zien meer dan we denken.

Kennis over diabetes is belangrijk

Een paar weken geleden moest mijn oudste dochter Laura (9) een spreekbeurt houden over een uitvinding die de wereld heeft veranderd. Die avond kwam ze naar me toe en zei: "Papa, ik wil het over insuline hebben, want dat redt je leven. Het heeft de wereld dus veranderd. Kun je mij daar meer over vertellen?"

Natuurlijk hielp ik haar heel graag. Het werd een geweldig gesprek, een kans om te praten over wat diabetes type 1 is, en wat insuline echt doet. We hebben besproken hoe glucose werkt in het lichaam, dat diabetes ongeneeslijk is, en ik heb het ongelooflijke verhaal van Dr. Frederick Banting verteld. Dit is het baanbrekend onderzoek dat leidde tot de isolatie en zuivering van insuline. Hij en zijn collega’s revolutioneerden de behandeling van diabetes, waardoor talloze levens werden gered. Ik realiseerde me hoeveel ik van dat moment had genoten, en eerlijk gezegd vroeg ik me af waarom we dat gesprek niet eerder hebben gehad.

Onderzoek naar een betere toekomst

Mijn dochters zijn vanaf het begin betrokken geweest bij mijn diabetestraject. Ze zijn allebei bij de geboorte gescreend op antilichamen door middel van een onderzoeksprogramma van het ziekenhuis, en ze hebben altijd jaarlijkse controles gehad. Toen de tests aantoonden dat mijn jongste dochter een hoger risico had op het krijgen van diabetes, schreven we haar in voor een klinisch onderzoek dat manieren onderzocht om het krijgen van diabetes uit te stellen of te voorkomen.

Het voelde zinvol om op die manier bij te dragen aan onderzoek.

Toen ik zag hoe hun bloed werd afgenomen, dacht ik terug aan mijn eigen diagnose tijdens mijn jeugd en het lange ziekenhuisverblijf dat volgde. Toen moest ik tweemaal per dag insuline injecteren met injectiespuiten en maaltijden uren van tevoren plannen. Ik herinner me de afschuwelijke nachtelijke hypo’s: uitgehongerd wakker worden, de voorraadkast plunderen en vervolgens kijken hoe mijn suikerspiegel omhoog schoot. Dat was zwaar. En natuurlijk, als vader kan ik nu niet anders dan hopen dat ze nooit hetzelfde hoeven mee te maken.

Maar als dat wel het geval is, weet ik dat het tegenwoordig anders is. De technologie is enorm vooruitgegaan sinds dat ik kind was. Als ze ooit gediagnosticeerd worden, hebben ze toegang tot hulpmiddelen zoals kunstmatige pancreassystemen en realtime glucosecontrole en die gedachte biedt me wat troost.

Maar ik loop mijzelf voorbij, ik heb niet eens verteld hoe de spreekbeurt ging.

Een trotse papa

Laura straalde toen ze thuiskwam. Haar klasgenoten waren erg geïnteresseerd, stelden veel vragen en vonden het geweldig om de insulineflacon en pomp te zien die ik haar had meegegeven. Ze gaven ze door, waren nieuwsgierig en geïnteresseerd.

Ik had dus veel om trots op te zijn. Mijn dochter hield een fantastische spreekbeurt, en daarmee leerde een hele klas kinderen een beetje meer over diabetes type 1. Als ze de volgende keer iemand zien die een pomp draagt of zijn CGM controleert, denken ze misschien twee keer na en begrijpen ze het iets beter.

Dat voelde als een perfect papamoment. Eéntje om te onthouden.