Temi’s reis met type 1 diabetes: veerkracht en groei

Fervent reiziger, cosmetisch arts en Omnipod®-ambassadeur Temi Olonisakin blikt terug op haar diagnose met een belangrijke boodschap over zelfzorg en wat ze heeft geleerd van leven met diabetes... Lees verder voor meer informatie...

*Temi heeft een vergoeding gekregen om deze content te creëren

Veerkracht vinden door zelfzorg en belangenbehartiging

Ik kreeg op 27 april 2012 te horen dat ik diabetes type 1 had.

Soms verbaast het me dat het tegelijkertijd voelt als de dag van gisteren en een eeuwigheid geleden. Die dag veranderde alles, en ik liep weg met veel heftige emoties. Inclusief heel veel schaamte.

Er schoten allerlei vragen door mijn hoofd:

• Had ik deze diagnose op de een of andere manier verdiend?
• Wat zullen de mensen wel niet van mij denken?
• Zal iemand me begrijpen en snappen wat dit betekent?

Jarenlang zaten die gedachten constant in mijn hoofd. Buiten mijn familie vertelde ik niemand over mijn nieuwe diagnose. Zelfs mijn beste vrienden niet. Ik dacht bij mezelf: ‘ze kunnen niet over me oordelen als ze het niet weten’. En hoewel ze nog nooit eerder over me hadden geoordeeld, was ik er niet klaar voor dat ze het te weten kwamen vanwege het stigma rond diabetes.

 Op een vrijdag kreeg ik de diagnose, en op maandag zat ik alweer op school. Ik had doelen, en die wilde ik hoe dan ook bereiken. Als jong meisje had ik al besloten dat ik dokter wilde worden en diabetes zou mij daar niet van weerhouden.

Ik herinner me dat ik mijn eerste hypo had tijdens een scheikunde-examen. Aanvankelijk dacht ik dat ik angstig of nerveus was. Ik had mezelf veel druk opgelegd omdat ik het goed wilde doen. Toen ik aan het einde van het examen wegging en mijn bloedglucosespiegel controleerde, was die 58 mg/dL (3,2 mmol/L).

Gelukkig was ik in orde en slaagde ik voor het examen.

Praten over diabetes en persoonlijke groei

Een jaar na mijn diagnose begon ik aan de universiteit.

Nadat ik blog na blog had gelezen over veilig alleen wonen met diabetes, besloot ik eindelijk om mijn diagnose te delen met een paar nieuwe vrienden. Dat inspireerde en moedigde me aan om eerlijk te zijn tegen mijn beste vrienden uit mijn jeugd, die geschokt en teleurgesteld waren dat ik het nodig had gevonden om zoiets belangrijks te verbergen.

Maar er viel een ENORME last van mijn schouders!

De jaren daarna werd het steeds makkelijker om mensen te vertellen dat ik diabetes type 1 heb. Maar toen stond ik voor een andere moeilijke keuze: ik kreeg de mogelijkheid om een insulinepomp te gaan gebruiken om mijn diabetes onder controle te houden. 

Die weigerde ik.

De schaamte verbergen

Een "voordeel" van leven met diabetes is dat het een onzichtbare ziekte is en een insulinepomp zou dat veranderen. Met een pomp zouden niet alleen mijn familie en vrienden mijn diabetes kunnen zien, ik zou dit deel van mijzelf met iedereen moeten delen. Zelfs vreemden op straat! 

De schaamte die ik als tiener voelde, toen ik net gediagnosticeerd was, was nog steeds heel sterk aanwezig.

Als ik terugkijk, begrijp ik nu dat veel van mijn schaamte kwam door een gebrek aan kennis, bij mij en degenen om mij heen. Tijdens mijn studie geneeskunde hoorde ik elke diabetesgrap en -mythe, waaronder "te veel suiker eten geeft je diabetes!" van mijn medestudenten. Die hadden eerlijk gezegd beter moeten weten.

Ik kropte het allemaal op en vertelde niemand erover. 

Zonder goede ondersteuning of diabetesgemeenschap kon ik op geen enkele manier al die gevoelens volledig verwerken.

Maar er is sindsdien veel veranderd en ik heb geleerd om voor mezelf op te komen en anderen met diabetes type 1 te versterken.

De kracht vinden

Als Nigeriaanse vrouw is het taboe om te praten over je gezondheid. Dat is iets dat je voor jezelf houdt. Je brengt het niet ter sprake. 

En je deelt het zeker niet online.

Ik had gewild dat er iemand was geweest met wie ik kon praten, iemand die me het gevoel gaf dat het oké was. Maar het leek alsof je steeds maar één stereotype beeld van iemand met diabetes zag. Toen dacht ik: misschien kan ik zelf iets delen, gewoon online. En ineens begonnen mensen me berichten te sturen. Ze zeiden: ‘Ik heb nog nooit een zwarte vrouw over diabetes zien praten!’ Dat raakte me enorm en het maakt me zó blij.

Diabetes is geen schande. 

Leven met diabetes heeft me geleerd over kwetsbaarheid. Het heeft me laten zien dat er kracht in schuilt, en openhartig zijn werkt bevrijdend. Als door het delen van mijn reis zelfs maar één persoon zich minder alleen of beter begrepen voelt, dan is elk gesprek en elke post gewijd aan het creëren van bewustzijn en kennis de moeite waard. 

Ik wil dat mensen – met en zonder diabetes – weten dat onze ervaringen met type 1 diabetes complex en diepgaand zijn. En al onze stemmen zijn belangrijk.

Ik blijf delen, pleiten en hopen dat anderen, zoals de tiener die ik was, weten dat ze nooit alleen zijn tijdens deze reis.